Als je in therapie gaat krijg je vaak een afspraak bij een psychiater cadeau en ga je naar huis met een receptje waarmee je matgekleurde tabletjes in allerlei vormen kunt afhalen. Maar prima, rustgevend pilletjes zijn soms best welkom.
Toch ben ik niet zo weg van medicijnen want:
1. Je geeft ermee toe dat het je zonder die pilletjes niet lukt
2. Ze geven meestal vervelende bijwerkingen
3. Je weet nooit of je je beter voelt door die pilletjes of omdat je er zelf hard voor werkt en
4. Als je verstandig en biologisch probeert te eten voelt het altijd alsof je dat met het innemen van zo’n synthetische bom weer helemaal teniet doet.
Maar hoeveel argumenten ik ook bedenk om geen of zo weinig mogelijk pilletjes te willen slikken, hulpverleners hebben altijd maar één tegenargument en dat is: ‘Mensen met diabetes gebruiken ook medicatie.’
Eeh,…?
Naast het feit dat ik me afvraag wie degene is die in de studieboeken van alle hulpverleners in spé heeft laten zetten dat ze en-masse deze vergelijking moeten trekken, vraag ik me ook af waarom ze vinden dat een vergelijking op zijn plaats is.
Psychische klachten zijn niet meetbaar met een druppeltje bloed en hoeven dus (als dat voor de hulpverlening niet uitkomt) ook niet serieus genomen te worden als zijnde ‘levensbedreigend’. Bijvoorbeeld.
Bovendien zijn ze ook niet met een paar eenheden medicatie direct (zij het wellicht tijdelijk) op te heffen.
Daarnaast is het volgens mij ook niet zo dat diabetici een negatief stigma hebben in de maatschappij.
Maar oké, diabetes is ook een redelijk onzichtbare ziekte, gezond eten en bewegen is voor beide verstandig en net als mijn gekte zou ik ook niet graag diabetes willen hebben.
De kat van mijn ouders heeft diabetes en krijgt hiervoor twee maal daags insuline ingespoten, anders ligt hij de hele dag in zijn mandje te slapen.
Een vriend van me heeft ook diabetes en tijdens een hypo sloeg hij niet alleen wartaal uit, maar ook de telefoon uit z’n vriendins handen toen ze 112 wilde bellen. Toen het uiteindelijk toch lukte om een ambulance te laten komen, kon die onverrichter zake terug omdat hij net weer bij zijn positieven kwam na het eten van een Snickers.
Goed, ik ben om! Diabetes en gekte zijn inderdaad praktisch dezelfde ziektes!
De eerstvolgende hulpverlener die de vergelijking trekt ga ik sláán en dan zeg ik dat dat komt omdat ik hyper ben. Daarna eis ik dat ze me een receptje geeft waarop staat: ‘Veel in je mandje liggen en drie maal daags een Snickers.’