Een brief mag je nooit beginnen met ‘Ik’. Dat heb ik ooit geleerd. Op school en thuis.
Je moet je bescheiden opstellen. Als je een zin begint met ‘ik’ doe je alsof je jezelf heel belangrijk vindt. Misschien zelfs wel belangrijker dan de gene die het leest. En dus kun je beter hele gekunstelde zinnen produceren zodat de lezer meteen ziet dat je jezelf niet zo belangrijk vindt.
Ik had er een kunstvorm van gemaakt. Van kunstelen. Van zorgen dat ik niet teveel opviel, me niet teveel liet horen, want dat is brutaal of egocentrisch of arrogant of anders voelen andere mensen zich niet gehoord.
Bovendien kreeg ik ook vaak de boodschap mee dat ik er niet zo toe deed en een ander wel.
Ook in therapie kon ik na jaren dingen doen die ik niet wilde, vaak wel zeggen dat ik dat niet wilde, of dat ik het anders wilde. Maar als de hulpverlener vond dat het beter was als ik het wèl zo deed, dan ging ik uiteindelijk toch maar akkoord omdat ik geen lastige patiënt wilde zijn.
Nee ik wil niet over naar een andere hulpverlener als jij weg gaat.
– Mij lijkt dat wel verstandiger.
Ik wil het echt niet.
– Het lijkt mij verstandiger en je kunt er toch ook weer mee stoppen?!
Oké, doe dan maar.
IK WIL HET NIET!
Denken dat je een lastige patiënt bent omdat je niet wil doen wat zij graag willen dat je doet blijkt een misvatting. Alleen al het kenbaar maken van een andere mening dan zij hebben maakt je namelijk al een lastige patiënt. Als je vervolgens tòch doet wat de hulpverlener wil, maakt dat je ook nog eens ongeloofwaardig. Je andere mening wordt dan gezien als ‘alleen maar willen zeuren’. Je zet je mening immers toch niet door.
Ik ben een lastige, zeurende patiënt, die meegaat met wat anderen willen en daar de ander nooit blij mee maakt, maar ook mezelf nooit.
Ik wil het anders.
Niks geen bescheidenheidi meer.
Ik begin niet alleen heel veel zinnen met IK, ik bouw een website die begint met ik!
Misschien ga ik dan vanzelf een keer geloven dat ik heel belangrijk ben.