Ik had een eerste gesprek met een nieuwe hulpverlener. Ze vroeg wat ik al allemaal voor therapie heb gehad in mijn leven. En wat het had opgeleverd.
Ik heb veel gezien, veel gehoord en heel erg veel in me opgezogen. Praten heb ik veel minder gedaan. En ik denk dat alle hulpverleners die ik heb gehad ook vinden dat ik te weinig met hun advies heb gedaan.
Het zegt niet dat het me niets heeft opgeleverd, maar wat de hulpverlening graag wil horen over wat ik heb geleerd, is totaal anders dan wat voor mij belangrijk is gebleken.
Ik heb ooit de fout gemaakt om echt op te noemen welke hulpverleners ik allemaal had gezien. Na de intake kon ik weg: ‘Je hebt al zoveel hulp gehad, je kunt het nu wel zelf.’
Tegen mijn allereerste hulpverlener (25 jaar geleden) heb ik geen woord gezegd. Oké, waarschijnlijk zei ik dat ik niet lekker in mijn vel zat, maar ik betwijfel of ik dat duidelijker heb kunnen uitleggen.
Tegen nummer twee zei ik ook niet veel.
Nummer drie vertelde ik alleen dat het voor mij niet meer hoefde en die stuurde me naar de PAAZ.
Drie hulpverleners, maar echt nog niets verder. ‘Je hebt er al drie gehad, nu kun je het zelf wel’, is dus echt een beetje kort door de bocht.
(En in mijn geval ook als het er zes zijn. Of acht.)
Ik zat jaren later in een groepstherapie voor jongeren. Zeven maanden, 3 dagen per week. Ik kwam net uit een depressie, was net verhuisd naar een andere stad en bouwde mijn leven weer een beetje op. Ik heb er veel aan gehad, maar vooral omdat ik er zelf weer de energie voor had om er wat van te maken. Van het leven. En van de therapie. En waarschijnlijk vooral omdat ik bijna tegelijkertijd overging naar goed werkende medicatie.
De therapie zelf stelde niet zo heel veel voor, want als je niets wilde, dan werd je ook nooit aangemoedigd om iets te doen. Mijn groepsgenootjes vertelden nooit iets over hun problemen. En tòch werden ze stuk voor stuk uitgesloten van vervolgtherapie omdat ze nu ‘klaar’ waren.
Alsof je met een verkoudheid naar de huisarts gaat, hij een neusspray voorschrijft en zegt dat je nu nooit meer terug mag komen.
Het moet wel iets opleveren. Helemaal mee eens. Als je onder andere ‘leren praten’ en ‘hulpverleners leren vertrouwen’ ook maar meetelt.