Een hulpverlener zei ooit tegen me dat ik moest stoppen met therapie en leuke dingen moest gaan doen, want anders werd ik te afhankelijk van haar.
Ondanks dat ik denk dat ik nooit afhankelijk zou worden van háár (want type ‘naar mens’), begrijp ik dat wel. Ik heb zelf ook wel eens gedacht dat ik misschien te afhankelijk werd van mijn hulpverlener, maar dat was een van de weinigen waarvan ik heel dankbaar ben dat ik haar heb mogen ontmoeten en dat ik lang bij haar mocht blijven.
Het zijn in mijn beleving meestal de bitches niet-bij-je-passende hulpverleners die het hardst roepen dat de kans groot is dat je afhankelijk van ze gaat worden.
Weten ze gewoon niet wat ze met me aanmoeten, worden ze onzeker van me en moet ik daarom maar weg?
Zijn ze eigenlijk niet sowieso ook een beetje afhankelijk van ons?