Ben je wel eens van een grote hoogte gesprongen met een stuk elastiek aan maar één enkel? Of een sprong gemaakt uit een vliegtuig met een rugzakje in je handen waarvan je niet weet of er een goed werkende parachute in zit of je lunchpakketje?
Ooit voor een zaal met tienduizend mensen gestaan om een lezing te geven over een onderwerp waar je niets vanaf weet en waar je je niet op kon voorbereiden? En dat er dan ook nog 89 camera’s op je gericht zijn omdat het live wordt uitgezonden in 115 landen?
Wellicht is je antwoord nee, maar misschien kun je je wel een voorstelling maken van wat je dan voelt?
Vermenigvuldig dat gevoel met factor duizend en je weet hoe mijn angst eruit zag. Alleen dan zonder dat ik wist waarom ik zo angstig was en zonder de wetenschap dat het over een paar minuten (of anderhalf uur) ook weer voorbij is en je al snel weer met beide voeten op de grond staat met een gelukzalige rush door je aderen en de gedachte: ‘Nog een keer!’
Angst is de hel.