Ik voel me bijna altijd teveel.
Ik weet dat je me hebt uitgenodigd, maar sorry dat ik ook echt kwam.
Sorry dat ik je af en toe app en je het gevoel geef dat je me moet antwoorden. Sorry dat ik naast je sta. Sorry dat je me aan moet kijken. Sorry dat je het gevoel hebt dat je me even moest aanraken. Sorry dat ik er ben.
Sorry dat ik leef.
Tegelijkertijd ben ik altijd te weinig.
Ik doe niet hard genoeg mijn best. Ik geef te weinig aandacht. Ik zeg niet de juiste dingen. Ik zie niet voldoende wanneer je iemand nodig hebt. Ik knuffel je niet, want ik geloof nooit dat je wil dat ik je aanraak. Ik ben er niet.
Ik ben niet goed genoeg.
Je zou denken dat het elkaar opheft en dat ik precies goed genoeg ben.