Mensen die zeggen: ‘Je krijgt in het leven nooit meer dan je aankunt’. Of: ‘Je krijgt wat je nodig hebt om te groeien’.
Brr.
Er zijn zat mensen die niet aankunnen wat ze krijgen. Of die niet kunnen groeien omdat de angst, de pijn of de somberheid te groot is.
Een alternatief hulpverlener zei me ooit dat het karma was en dat ik dingen in vorige levens niet goed had gedaan. Sindsdien denk ik de hele tijd: wat heb ik in mijn vorige levens dan allemaal uitgespookt? En als het me nu niet lukt het weer allemaal ‘goed te maken’, wat dan? Is mijn volgende leven dan weer dezelfde constante struggle?
Als er een god bestaat, heb ik hem (mij kennende) vast na het einde van een mooi leven aan zijn kop gezeurd dat ik nog één keer wilde reïncarneren. Eén keertje maar. Ah toe nou. Een leven met heel veel uitdagingen graag die ik nèt niet aankan. Ah, please, nog één keer? En toen zei die god waarschijnlijk: ‘Nou oké, dan moet je het zelf maar weten, maar dan bemoei ik me ook nergens meer mee!’
En toen zette hij me bij een moeder neer die dat soort uitspraken ook altijd deed, zodat ik nooit zou vergeten waar ik voor had gekozen: ‘Je wilde het zelf! Ik bemoei me nergens meer mee!’
Volgens mij gaat de een fluitend door het leven omdat die toevallig in een warm nest is opgegroeid en ook toevallig in het bezit is van een prettig setje hersenstofjes die ongemerkt geruststellen.
Degene die niet zo lucky was heeft dus gewoon dikke pech.
Niet iedereen kan aan wat hij of zij krijgt van het leven. Soms gaan mensen er gewoon aan dood. En dat is niet hun schuld.
Dus als je het karma noemt als mogelijke oorzaak dat het niet goed gaat met mensen, dan zou ik maar als een malle stoppen met dat ‘je krijgt wat je nodig hebt’ en als de wiedeweerga een beetje liefde geven, voor het jou achtervolgt.