Ik liep ooit drie maanden rond op de PAAZ. De avonden verliepen er altijd surrealistisch. We dronken thee en keken tv en ik zag om me heen verpleegkundigen met iedereen een praatje maken, behalve met mij. Ik dacht elke avond: er zit vast een bepaalde structuur in. De ene avond praten ze met die, de andere avond met die. Ik moet gewoon wachten op mijn beurt.
Maar die kwam nooit.
Zouden ze vinden dat aandacht slecht voor me is? Heb ik overdag tijdens de therapieën teveel aandacht gevraagd en is het nu op? Heb ik dingen fout gedaan en is dit een soort straf? Hebben ze van mijn moeder gehoord dat mij negeren het beste voor me is? Zij kon dagenlang doen alsof ik niet bestond, gaat dat hier ook gebeuren? Trekken ze het straks ook door naar overdag?
Ik observeerde en registreerde alles. Tegen háár is ook nog niets gezegd. Met hém is ook nog geen praatje gemaakt. Zij klaagde gisteren alleen maar, zou dat de reden zijn dat ze vandaag niets tegen haar zeggen? Met hem praten ze juist erg vaak. Hij maakt vaak grapjes. Moet je vooral grapjes maken?
Wat ik ook probeerde, ze spraken me nooit aan en ik durfde ze inmiddels ook niet meer zelf zomaar aan te spreken. Bang dat er een verbod op lag.
Ik voelde me de slechtste mens op aarde en ik had geen flauw idee wat ik had gedaan en dus ook niet hoe ik het weer goed kon maken.
Ik vulde voortaan mijn avonden met het knippen en plakken van kunstwerkjes zodat ik iets had om me op te focussen en niet hoefde te zien wat er om me heen gebeurde.
Ik bleef altijd hopen op ‘zomaar contact’, maar het gebeurde nooit.
Een paar maanden nadat ik daar weg was, vroeg ik om inzage in mijn dossier. Dat was géén goed idee, behalve dan dat duidelijk werd waarom er nooit met me werd gesproken.
In de eerste week stond er gerapporteerd dat ik op die avond had gezegd dat ik niet wilde praten. Ze gaf meteen het advies aan haar collega’s om dat dus niet meer te doen. Ik wilde blijkbaar ‘nooit’ praten. En ‘met niemand’.
Ik heb dat zeker niet zo bedoeld, maar er is nooit iemand geweest die aan me heeft gevraagd of dit echt was wat ik wilde.
Ik heb ongetwijfeld ook wel eens gezegd dat ik elke avond een chocoladetoetje wilde.
Best slordig dat ze dàt nooit in mijn behandelplan hebben gezet.