Ik was bij een hardloopwedstrijd. Bij de finish riep een man door een megafoon wie er net de marathon finishte. Hij vertelde er een aantal details over de loper bij: hoelang ze al marathons lopen, hoe vaak ze hadden gewonnen, op welke plek ze nu eindigden.
Naast het pad waar deze medaillewinnaars renden, renden nog veel meer mensen. Mensen die met hun tong op hun schoenen de finish haalden. Sommigen nog amper rennend, maar meer wat snel wandelend.
Misschien hadden ze 20 kilometer gelopen. Of 10. Misschien maar 5. Niemand die door de luidsprekers riep wat deze mensen er voor hadden moeten doen om de finish te halen. Alsof hun prestaties niet zo bijzonder waren. Alsof het er niet toe deed hoe hard deze mensen gezwoegd hadden om hier te kunnen finishen.
Net het echte leven.
Ik krijg natuurlijk nooit een gouden medaille voor het harde werk dat ik verricht om mezelf levend te houden. En die 168 uur in de week dat ik daaraan besteed levert ook al geen riant salaris op. En een lintje zal ik nooit opgespeld krijgen.
Jammer wel.