Ik heb een hulpverlener gehad die mij een vraag stelde en dan stil bleef.
Lang.
Geen begrijpend gehum tijdens mijn praten, maar ook reageerde ze niet als ik uitgesproken was. Voor mijn gevoel moest ik elke keer als ik klaar was met praten, dit ook melden. Het verhaal is uit! Einde! Ik ben klaar hoor!
Zelfs haar bewust en lang terug aankijken hielp niet. Ze bleef me gewoon afwachtend aankijken. Alsof ze meer van me verwacht had. Nee heidi, het juiste antwoord zit er nog steeds niet tussen. Worstel nog maar even verder!
Er zit natuurlijk een prachtige theorie achter en het zal vast ook wel bij sommige mensen werken. Misschien in bepaalde situaties zelfs ook bij mij! Maar sommige hulpverleners begrijpen blijkbaar niet dat het ook paniek kan opleveren.
Als er na mijn kwetsbare antwoord geen reactie komt, loopt de spanning hoger op dan goed is en wil ik eigenlijk helemaal geen antwoord meer geven.
Ook echt vervelend is het als de telefonische hulpdienst het doet.
Die bel je toch ook niet zomaar.
De telefoon ging heel vaak over en toen kreeg ik een vrouwenstem die langzaam en gearticuleerd zei: ‘U spreekt met de telefonische hulpdienst.’
Ik dacht serieus dat het een bandje was, en verwachtte meer tekst of het verbreken van de verbinding, maar de lijn bleef stil.
Ik realiseerde me dat het dan waarschijnlijk echt iemand was en zei voorzichtig dat ik dacht dat ik een bandje kreeg.
‘Nee hoor, u spreekt met een echt persoon.’
‘…’
‘…’
‘Het gaat even niet’, zei ik.
‘…’
‘…’
Het bleef zeker 30 seconden stil.
Toen zei ik: ‘Het is wel goed zo.’
‘Oké’, zei ze en hing op.
Stilte nodigt wat mij betreft vooral angstige gedachten uit.
Als de hulpverlener uitlegt wat voor regels ze hanteert zal ik graag eens lang, stil en afwachtend naar ze blijven kijken. Nee hoor, sorry, dat verhaal vind ik niets. Dat kun je vast beter. Zet ‘m op.